Je schrijft maandenlang kleine stukjes zonder te weten wat het later wordt. Pas als Sanne en Tijmen hun gedrukte boek opensloegen, zagen ze het: geen album van mijlpalen, maar een verhaal van hoe het voelde om Bo's eerste jaar te leven. Dingen die ze in oktober hadden opgeschreven en in maart allang vergeten waren, stonden er nog.
Het gesprek met Sanne en Tijmen
Bo was veertien maanden toen het boek binnenkwam. Ze schreven onregelmatig. Soms weken niets. Sanne voelde zich schuldig over gaten. Tijmen dacht dat het vooral een mooi fotoboek zou worden.
"Ik opende het 's avonds als Bo sliep," zegt Sanne. "Ik dacht dat ik vijf minuten zou bladeren. Een uur later zat ik nog op de bank."
Wat ze terugvonden
In januari stond Tijmen's entry over nachtvoeding: het geluid van de monitor, de koude vloer, het gevoel dat de nacht nooit eindigde. Sanne had dat vergeten, maar herkende het meteen.
In april schreef oma één zin over Bo's handjes op haar pols. Geen foto, alleen die zin. Sanne huilde hard bij die pagina.
In augustus stond een korte entry van Sanne over een slechte dag. Geen mooi moment, geen mijlpaal. Precies dat soort dagen verdwijnen normaal.
Wat ze bijna niet hadden vastgelegd
Een ruzie over slaap stond er wél in. Het eerste woord, waar ze het oneens over waren wie het hoorde. Een saai dinsdag waar niets bijzonders gebeurde, behalve dat Bo lang in bad wilde blijven.
"Ik dacht dat we te weinig hadden geschreven. Het boek is dikker dan ik dacht." Sanne
"Ik zie mezelf als vader op pagina's waar ik niks van me herinner." Tijmen
Wat ze anders zouden doen
Ze zouden partner en oma eerder uitnodigen. Minder perfectionisme, meer ruwe zinnen. En ze gaan door met jaar twee, omdat ze nu weten dat kleine stukjes later groot worden.
Voor ouders die twijfelen
YearChapter belooft geen perfect jaarboek. Als je denkt dat je geen tijd hebt, lees schrijven als je geen tijd hebt. Het fysieke boek voelt zwaar, mat, bedoeld om te bewaren. Lees ons product-artikel over papier en kaft als je wilt weten hoe het is gemaakt.
